Βλέπω...

Συχνά κοιτώ πίσω απ΄το παράθυρο

κι όμως αυτό που φαίνεται δεν είναι έτσι

είναι λευκό, γκρι ή κάτι άλλο...

είναι αυτό που βλέπω;

Οι διαστάσεις των πραγμάτων

είναι σίγουρα αυτές

και το φως του ορίζοντα εκεί

σημάδια της αλήθειας που υπήρξε

που πέρασε και υπάρχει...

Απέναντι

δυο μορφές απέναντι, στο ίδιο τραπέζι

αλλαγμένες, αλλοιωμένες στο πέρασμα του χρόνου

χωρίς ενέργεια, χωρίς επιθυμία

μια παρούσα απουσία κι ένα άδειο κάθισμα

μια μικρή στιγμή που πέρασε και χάθηκε

μια άλλη που ίσως έρθει...

Σημάδια εντός

Πολλά αλλάζουν
Μερικά πράγματα δεν μπορώ να τα ξεχάσω
Τα σημάδια είναι βαθιά
Τι κρίμα…

Μωβ ίχνη

Σημάδια, ίχνη

στο διάβα τους, στην περπατησιά της...

Μωβ ροές...

Μωβ ροές, αναίτια, καταιγιστικά
απρόσμενα μέσα μου
Το χρώμα πια δεν το ξεχωρίζω
ίσως και νάναι μόνο οι ροές

Ίσως να φταίει ο αντικατοπτρισμός

Αυτές βλέπω,

αυτές με κατακλύζουν

Ξεχειλισμένη ζωή

ποτήρι αποκάλυψης...

Πάνω σ' ένα στίχο...

Θέλω τα χέρια σου

να μου χαρίσουν την ακύμαντη γαλάζια θάλασσα

μέσα στην καρδιά του χειμώνα

κι έτσι να φτάσω στη δική μου Τροία

από το "Πάνω σ' ένα ξένο στίχο" του Γ. Σεφέρη

Χριστούγεννα

Είναι παραμονή Χριστουγέννων. Το κρύο είναι τσουχτερό και ψιλό ψιλό πέφτει το χιόνι. Παρόλα αυτά η κίνηση στους δρόμους της πόλης είναι ιδιαίτερα αυξημένη. Πολλοί άνθρωποι έχουν βγει για τα τελευταία ψώνια και τα δώρα για τη μεγάλη γιορτή που φτάνει. Επικρατεί παντού μια πανδαισία χρωμάτων. Στις βιτρίνες των μαγαζιών αναβοσβήνουν τα χρωματιστά φωτάκια και τραβούν το βλέμμα και του πιο αδιάφορου περαστικού. Όλη η πόλη έχει βάλει τα γιορτινά της καρτερώντας την άγια μέρα...

Η ώρα περνάει και το μυαλό του γυρίζει πίσω σε άλλες εποχές ευτυχισμένες, σε περασμένα Χριστούγεννα με την οικογένειά του…Τι κι αν τους έλειπε το στολισμένο έλατο, τα πλούσια δώρα…Είχαν όμως κάτι πιο πολύτιμο· την αγάπη, την κατανόηση και τη ζεστασιά μεταξύ τους που δεν μπορούσαν να αντικατασταθούν ούτε με τα πιο ακριβά δώρα ούτε με τα πιο πλούσια γεύματα…

"Χριστούγεννα με τον παππού" της Μαρίας Όρλιακλη

Flying

Ο ουρανός είναι η χώρα που έχουν την επικράτειά τους τα φτερά, γιατί η πτήση είναι η έσχατη λύση των λυπημένων...

Χωρίς λέξεις

Χωρίς λόγια, μόνο με χρώματα...

Διαγράφοντας...

Δρόμος, πορεία μοναχική
Ίσως η τελευταία, σιωπηλή
Με σκέψεις ανάλαφρες
Τραβώ το γκρίζο μονοπάτι
Έχοντας ένα σκοπό
Αυτή τη διαγραφή
Που μαζί της παρασέρνει κι άλλες
Αυτές τις μόνιμες, οριστικές
Αποσύρσεις και διαγραφές
Με ελπίδα φωτεινή
Σαν τα χρώματα της δύσης