Θα μπορούσαν όλα να’ ταν αλλιώς Αυτό με θλίβει Που δεν είναι αλλιώς, που όλα μένουν έτσι Στατικά, αναλλοίωτα, ίδια Δεν ξέρω αν μπορώ να ελπίζω ακόμη Σ΄ αυτό που θα ‘θελα να είναι, να γίνει, να αλλάξει Δεν κρύβω απαισιοδοξία Αισιοδοξία λαχταρώ, αυτήν περιμένω Σ΄ αυτήν αφήνομαι…
Κι εκεί που θαρρείς πως όλα πια τελείωσαν Μια στιγμή, σπίθα πετάγεται αναγεννιέται Ένα σπινθηροβόλο χαμόγελο ένα γνέψιμο του κεφαλιού αυθόρμητα Ελπίδα όχι για το αύριο ελπίδα για τούτη τη στιγμή