Μωβ κυκλάμινα

Μωβ κυκλάμινα

στις αρχές του χειμώνα

Μωβ κυκλάμινα

Ζέστη στην καρδιά

υγρασία και κρύο έξω

Χρώμα σαν αυτό που ρέει μέσα μου...

Θεωρίες και πάλι...

Χρωμάτων...

και γεύσεων...

Ο μόνος κύκλος...

Συνειδητές επιλογές,
χωρίς περικοπές και περίεργους κύκλους
Ο μόνος κύκλος αυτός που έχει
αρχή και τέλος αυτό που επιθυμώ...

Θεωρία χρωμάτων...

Απούσα παρουσία

Ώρες λευκές, διάφανες
Απούσες στιγμές πλανώνται μέσα μου
Το χαμόγελο έφυγε
Η εποχή ανανεώνεται
αφήνοντας ίχνη πάνω μου
Παρών σε ένα τοπίο με απούσες παρουσίες
Αναμένω να κάνω το επόμενο βήμα
Να ζήσω την άλλη στιγμή που θα έρθει

Ο παράδεισός μου

Μη μιλάς

απλώς άκου, νιώσε...

Έλα στον παράδεισό μου

Θα με βρεις εκεί...

Ψίθυρος...

Η μπλούζα μου κατάσαρκα
Αυτή η μωβ…
Βγαίνω έξω και πάω
Στέκομαι ψηλά
Μπρος σε μαύρη βαθιά χαράδρα
Νιώθω τον αέρα στο πρόσωπο μου
Και φωνάζω δυνατά
Αυτό που σου ψιθύρισα...
Ακούω τη φωνή μου
Μα κι εσύ ξέρεις
Η μπλούζα μου κατάσαρκα
Στο σώμα
Στην ψυχή

Στην αρχή του Οκτώβρη...

Ισορροπώντας στην αρχή του Οκτώβρη

Στέκομαι μπρος στο ζυγό και λογαριάζω

Κοιτώ γύρω μου…

Λογαριάζω με την ψυχή
Θέλω χρώμα να δώσω σε ό,τι ζω
Σε ό,τι βλέπω
Σε ό,τι νιώθω…

Αυτό νιώθω…χρώμα παντού…

Βρέχει ακόμη...

Η υγρή βροχή της μέρας
Το υγρό φιλί που ακόμη αιωρείται
Η αίσθηση ολοκλήρωσης παρέα με την ηρεμία
Κοντά και μακριά
Μαζί και μόνος
Εδώ κι εκεί
Παντού, ταξιδεύοντας και αναζητώντας…

Δείκτης του "πώς"

Ρωτάς το πώς
Πώς άραγε σε φέρνω στο μυαλό μου
Ψιχάλες πέσανε πολλές
Γλυκά, σαν οπτασία, σα σώμα
Σαν κάτι που έψαχνα να δω
Αυτό είναι «πώς»
Κι ύστερα πέσανε σταγόνες
Μουσκέψανε τον ουρανό
Μαζί κι εμένα…