Ώρες λευκές, διάφανες Απούσες στιγμές πλανώνται μέσα μου Το χαμόγελο έφυγε Η εποχή ανανεώνεται αφήνοντας ίχνη πάνω μου Παρών σε ένα τοπίο με απούσες παρουσίες Αναμένω να κάνω το επόμενο βήμα Να ζήσω την άλλη στιγμή που θα έρθει
Η μπλούζα μου κατάσαρκα Αυτή η μωβ… Βγαίνω έξω και πάω Στέκομαι ψηλά Μπρος σε μαύρη βαθιά χαράδρα Νιώθω τον αέρα στο πρόσωπο μου Και φωνάζω δυνατά Αυτό που σου ψιθύρισα... Ακούω τη φωνή μου Μα κι εσύ ξέρεις Η μπλούζα μου κατάσαρκα Στο σώμα Στην ψυχή
Η υγρή βροχή της μέρας Το υγρό φιλί που ακόμη αιωρείται Η αίσθηση ολοκλήρωσης παρέα με την ηρεμία Κοντά και μακριά Μαζί και μόνος Εδώ κι εκεί Παντού, ταξιδεύοντας και αναζητώντας…
Ρωτάς το πώς Πώς άραγε σε φέρνω στο μυαλό μου Ψιχάλες πέσανε πολλές Γλυκά, σαν οπτασία, σα σώμα Σαν κάτι που έψαχνα να δω Αυτό είναι «πώς» Κι ύστερα πέσανε σταγόνες Μουσκέψανε τον ουρανό Μαζί κι εμένα…
Θαρρώ πως πρέπει να βουτήξω στα βαθιά για να σε βρω Σ’ αναζητώ και ξέρω πως όσο κι αν είσαι μακριά θα σε συναντήσω Ίσως κουραστώ, ίσως κοπεί η ανάσα μου Όμως ξέρω…ξέρω πού θα σε βρω… Εκεί που θα συναντηθούν τα χρώματα…
Στο τελείωμα της μέρα ψάχνω Στις μικρές ώρες αναζητώ Θέλω να βρω τη μικρή χαμένη μου έμπνευση Σε χρώματα και πρόσωπα Σε σκέψεις και στιγμές Στο υπόλοιπο του φεγγαριού που έρχεται Θαρρώ ξέρω πού θα τη βρω, πού θα την ψάξω Είναι πολύ κοντά μου, είναι δίπλα μου Όσο κι αν μοιάζει μακρινό… Είναι σε κάθε τι που θέλω…