Σάββατο, 5 Ιουλίου 2008

Αντί του μωβ

Μαύρος αέρας ήρθε να καλύψει το δικό μου
ψάχνω το μωβ μου
υγρές βοές από το δρόμο καλύπτουν το χρώμα
άρχισα να ανησυχώ
είναι η νύχτα που κάνει το χρώμα να μη φαίνεται
θα περιμένω ως το ξημέρωμα
να δω αυτό που τόσο λαχταρώ
αυτό που νόμισα ότι έχασα
το δικό μου μωβ...

4 σχόλια:

Μαρία Νικολάου είπε...

Oχι οχι ! Δεν το εχασες..
Εγω το χα για λιγο αναγκη και το βαλα σε ασημόκουτο χθες βραδυ για να παρω ανάσες δροσερες..
Σου το φερα ξανά αργα τη νυχτα μα δεν το δες..
Διπλα σου ειναι τωρα , μη λυπάσαι..

Καλημερα όμορφη και δροσερή :)

mauveair είπε...

Ξέρω, Μαρία, ότι ποτέ δεν χάνεται αν κάτι αξίζει.
Όμως η σιωπή είναι αυτή που με κάνει να βλέπω το μαύρο να σκεπάζει το χρώμα που αγαπώ.
Σ' ευχαριστώ πολύ πάντως που μου το ξανάφερες, έστω κι αν ακόμη δεν το έχω δει...
Μα πιο πολύ χάρηκα που το χρώμα μου σου 'δωσε ανάσες δροσερές.

Μαρία Νικολάου είπε...

Kαθημερινά καποιοι απο μας , χάνουμε το χρώμα που αγαπαμε..
Ξερεις τι ειναι εκεινο που μας βοηθά να αναπνέουμε ακομη;
Το χρώμα και η αγαπη των αλλων γύρω μας..
Καλημερα και καλη βδομαδα..

mauveair είπε...

Όμορφες λέξεις...τις νιώθω.
Νάσαι καλά
Καλή συνέχεια στη βδομάδα μας